دیروز من توی خیابان شاهد دو رشته تظاهرات مردمی در اورشلیم بودم و اکنون سه هفته است که یک اعتصاب طولانی و پرسر و صدا را در اسرائیل دنبال می کنم.
برای انجام برخی کارهای فنی این تارنما راهی ساختمان وزارت خارجه در اورشلیم بودم و صدها نفر دختران و پسران دبیرستانی را دیدم که با در دست داشتن پلاکاردها، در برابر رانندگان اتومبیل که در این چهار راه در برابر چراغ راهنمائی توقف می کردند به تظاهرات پرداخته و در حمایت از اعتصاب دبیران دبیرستانها شعار می دادند و خواهان ابراز پشتیبانی مردم بودند. شماری از رانندگان نیز با خواندن شعارها و یا شنیدن فریاد دانش آموزان، به علامت جانبداری از آنان بوق می زدند.
دانش آموزان شعار می دادند: "اولمرت، استعفا کن"، "مردم از دبیران پشتیبانی کنید".
این گردهمآئی در همان گوشه ای بود که در یکی از یادداشت های قبلی به آن اشاره کردم: نبش خیابانی که به دفتر نخست وزیری منتهی می شود و ساختمان وزارت خارجه و بانک مرکزی و کنست (پارلمان اسرائیل) در فاصله چند صد متری از آن قرار دارد.
ساعتی بعد از وزارت خارجه بیرون آمدم و مشاهده کردم که هنوز دانش آموزان دبیرستانی شعار می دهند و برخی رانندگان نیز به طرفداری از آنان بوق می زند.
به سوی اداره رادیو آمدم. از محوطه ساختمان شهرداری اورشلیم رد می شدم و دیدم چند صد نفر عرب با حمل پلاکاردهای بزرگ، روبروی ساختمان گرد آمده اند و با در دست داشتن میکروفون و بلندگوی سیار علیه شهرداری شعار می دادند و خواستار آن بودند که شهرداری از خراب کردن ساختمانهای غیرقانونی عربی خودداری کند. تظاهرات آرام بود و چند تن از ماموران امنیتی در گوشه ای بیکار ایستاده و آن را نظاره می کردند.
یک ملت در یک کشور آزاد و مردمسالار حق دارد – و می تواند – خواسته ها و دیدگاههای خود را بیان کند- و هر گاه احساس می کند که ظلمی به او شده، و یا حقی از او پایمال گردیده، به خیابان بیآید و دست به تظاهرات بزند و بکوشد مردم را با خود همراه سازد.
سالیان دراز است که شهرداری اورشلیم با پدیده ساختمانهای غیرقانونی که در نقاط عرب نشین پایتخت اسرائیل (و همچنین در نقاط یهودی نشین) در حال احداث است مبارزه می کند. مردمی که از بوروکراسی دولت ها خسته شده اند، و یا به علل قانونی و قابل قبول مشکل دارند، مراحل حقوقی را زیرپا می گذارند و خودسرانه به ساختمان دست می زنند و خانه یا مغازه ای می سازند که شهرداری پس از گرفتن حکم دادگاه، ناچار است آن را ویران کند.
این پدیده در بخشهای عرب نشین پایتخت بیشتر به چشم می خورد و طبق یک برآورد، بیش از یک هزار خانه غیرقانونی برپا شده که شهرداری با اجازه دادگاه قصد خراب کردن آنها را دارد.
اگر هر کس خودسرانه بخواهد بنائی احداث کند، شهر زیبائی خود را از دست می دهد و هرج و مرج ایجاد می شود.
حالا اعراب اورشلیم (که زاد و ولد آنها بیشتر از یهودیان است و با مشکل مسکن روبرو هستند) انتظار تسهیلات بیشتری را از جانب شهرداری دارند- و می آیند و برای به کرسی نشاندن خواسته خود در محوطه داخلی شهرداری اورشلیم، با میکروفون و بلندگو به شعار دادن می پردازند و کسی هم به آنان کار ندارد- زیرا اعتراض، حق طبیعی مردم (عرب و اسرائیلی) در یک نظام مردمسالار است.
و اما تظاهرات دانش آموزان: اکنون سه هفته است که دبیران کلاسهای دوره متوسطه اسرائیل به اعتصاب دست زده و خواهان افزایش دستمزد خود هستند. سال گذشته نیز دبیران دوره راهنمائی به اعتصاب دست زدند و پس از مذاکرات طولانی با دولت، بالاخره با هم کنار آمدند و مقرر شد که دولت به دستمزد آنان بیافزاید- و در مقابل یک سلسله اصلاحات اداری و آموزشی نیز در این سیستم تدریس داده شود.
اکنون چند روزی است که دبیران بر دامنه اعتصاب گسترده و اقدامات اعتراضی خود را شدیدتر کرده اند. شب گذشته، هنگامی که نخست وزیر در یک همآیش دورن حزبی سخنرانی می کرد، او را در تالار هو کردند و توجه همه دوربین های فیلمبرداری و عکسبرداری را به سوی خود کشاندند. آنها حتی تهدید کرده اند که علیه دولت به سازمان ملل و یونسکو شکایت خواهند برد.
دولت می گوید که مایل است حقوق دبیران را بالا برد- ولی همزمان انتظار دارد یک سلسله برنامه های اصلاحی در سیستم آموزشی و اداری اجرا شود که هم در بودجه دولت صرفه جوئی شود و هم سطح آموزش بالا رود.
وارد جزئیات نمی شوم. بی تردید در روزها یا هفته های آینده طرفین پشت یک میز می نشینند و بالاخره با هم کنار می آیند و اعتصاب پایان می پذیرد.
ولی، پیروزی واقعی از این دموکراسی و از این مبارزه مشروع، نصیب ملت اسرائیل خواهد شد.