یک خبرنگار اسرائیـلی که از ایران دیدن کرده،
درباره برداشتها و مشاهداتش گزارش می دهد

سرزمین ایران از دیدگاه اسرائیلیان نه تنها کشور کورش کبیر و داریوش بزرگ است که بخشی از تاریخ و فرهنگ یهود را نیز تشکیل می دهد، بلکه کشوری است که سران کنونی آن اسرائیل را به نابودی تهدید می کنند و رئیس جمهوریش توصیه می کند که یهودیان را از سرزمین پدری بیرون بریزند و آنها را به آلاسکا و کانادا منتقل سازند. بنابراین، بسیار طبیعی است که اسرائیلیان نسبت به آنچه که در سرزمین تاریخی ایران می گذرد توجه و کنجکاوی زیاد نشان می دهند.
یک خبرنگار جوان اسرائیلی با کمک گذرنامه یکی از کشورهای اروپائی چندی پیش از ایران دیدن کرد و در سراسر آن کشور به گردش پرداخت و خاطرات خود را در یک گزارش چندین صفحه ای در شماره روز گذشته (جمعه 18 آوریل 2008 ) روزنامه پر تیراژ یدیعوت اخرونوت با عکس های متعددی از ایران منتشر ساخت .
این خبرنگار «الداد بک»  نام دارد که نه تنها از تهران و شیراز بلکه از کرمان و نطنز و دیگر شهرهای ایران نیز دیدن کرد و در هر مکان با اهالی و به ویژه جوانان به گفتگو پرداخت و دیدگاههای آنان را درباره امور اجتماعی، سیاسی و اقتصادی کشور جویا شد. برای یک نفر ایرانی، خواندن برداشت ها و قضاوت ها و طرز تفکرهای یک خبرنگار جوان اسرائیلی می تواند جالب باشد.
ولی الداد بک تنها خبرنگار بی باک اسرائیلی نیست که از ایران دیدن کرده است. پیش از او خبرنگار دیگری بنام بوعز بیسموت با موتور سیکلت مدرن و غول پیکر خود سراسر ایران را در نوردید و خاطرات خود را در همان روزنامه منتشر ساخت. قبل از بیسموت نیز یک خبرنگار دیگر اسرائیلی (او هم با گذرنامه یک کشور اروپائی) مدتی را در ایران به سر برده بود.
الداد بک در گزارش مفصل خود می نویسد که جوانان دختر و پسر در ایران همانند جوانان دیگر کشورها خواهان یک زندگی عادی و برخورداری از همه امکانات تفریح و سرگرمی هستند. او عکس یک فروشنده دوره گرد را چاپ کرده که تصاویر بزرگ هنرپیشگان سینما را در خیابان به عابرین عرضه می کنند.
او می نویسد: نوجوانان ایرانی نیز موی سر خود را تیغی می کنند و دختران در زیر چادر یا مانتو شلوارهای تنگ و چسبان می پوشند و کفش های پاشنه بلند به پا می کنند و کاملا اروپائی دیده می شوند. یک دختر جوان در اصفهان از خبرنگار اسرائیلی (بدون آنکه هویت وی را بداند) می پرسد: آیا در اروپا هم مثل ما لباس می پوشند؟
در ادامه گزارش آمده است که رژیم در ایران می کوشد به هر طریق ممکن زندگی را بر مردمان تلخ کند. انواع محدودیت ها در مورد شیوه لباس پوشیدن برقرار شده، ولی حکومت دست بردار نیست و امسال دولت دستور داده که مردم حق ندارند پیامک تلفنی (اس.ام.اس) به زبانهای خارجی بنویسند. ایرانیان به مزاح می گویند: احمدی نژاد ماموران کافی در اختیار ندارد که بتوانند خط انگلیسی را بخوانند.
او از دیدار خود از قصرهای سلطنتی ایران می نویسد که هزاران نفر به دیدن آنها می روند- ولی در چهره هیچ یک از آنان نفرت نسبت به شیوه زندگی شاهانه دیده نمی شود، و حتی نوعی حسرت گذشته در قیافه آنان خوانده می شود.
به نوشته الداد بک، مردم ایران آشکارا به نشان ها و نمادهای انقلاب به حالت تمسخر می نگرند. بسیاری از آنها انگشت حیرت به دهان می گیرند که چگونه ممکن است احمدی نژاد برنده انتخابات ریاست جمهوری شده باشد- و او را «عنتر» لقب می دهند، زیرا چهره اش شباهت زیادی به میمون دارد.
او می نویسد: میزان تمسخر نسبت به رئیس جمهوری و حکومت به حدی رسیده که جوانان وقتی می خواهند به دستشوئی بروند، می گویند «سری به دفتر آقا بزنیم».
الداد بک می نویسد: جوانان ایران به فوتبال علاقه زیادی دارند و در پارکهای عمومی و اماکن خالی توپ بازی می کنند. در شهر کرمان نوجوانانی را دیدم که در داخل صحن مسجد فوتبال بازی می کردند و یک آخوند به او گفت: باید به وسائل و شیوه های مختلف جوانان را جلب کرد.
در مورد برنامه های اتمی ایران (که یکی از مهمترین مسائل مورد توجه اسرائیلیان و جهانیان است) الداد بک می نویسد: مردم ایران به این موضوع توجه چندانی نشان نمی دهند. شهروندان می گویند: پنج سال است که از اتم برای برق و انرژی سخن می گویند. اگر این طور است چرا در زمستان گذشته ما حتی گاز و نفت نداشتیم؟
این روزنامه نگار اسرائیلی که به چندین کشور عربی نیز سفر کرده، در گزارش خود درباره ایران می نویسد که برخلاف برخی ممالک عربی، در ایران کتابهای ضد یهودی و ضد اسرائیلی چندان در ویترین مغازه ها و دکه های کتاب فروشی دیده نمی شود – گرچه سازمانهای دولتی و تبلیغاتی در ایران و از جمله آستان قدس رضوی هر سال دهها کتاب ضدصیونیستی و ضد اسرائیلی منتشر می کنند. او از قول برخی ناشران غیر دولتی می نویسد که اگر چنین کتابهای عقیدتی را چاپ کنند کسی خریدار آن نیست و مانند آن است که با دست خود سرمایه شان را به آتش زده باشند.
الداد بک در مورد زنان و دختران در ایران می نویسد: آنها تنها برای حفظ ظاهر و به علت فشار و تهدید حکومت است که یک روسری کوچک به موهای خود می بندند و تردیدی نیست که اگر حکومت در ایران عوض شود، آنها نیز این لچکها را به سطل زباله دانی خواهند ریخت.
این روزنامه نگار اسرائیلی در ضمن تعریف می کند که چگونه تلویزیون دولتی در ایران می کوشد احساسات ضد اسرائیلی و ضد صیونیستی را در مردم ایران با نشان دادن فیلمهای خبری و مطالب تحریف شده علیه اسرائیل تحریک کند ولی در این تلاش چندان کامیاب نیست. او سخنان یک مرد میانسال ایرانی را نقل می کند که می گوید: آقا ، این طبیعت ماست که می خواهیم دماغمان را توی هر کاری بکنیم. به ما چه که فلسطینیها هوس بهشت کرده اند و علیه اسرائیلیها به عملیات انتحاری دست می زنند.