درجشنواره بین المللی فیلمهای زنان، دراسرائیل
کارگردانان زن ایـرانـی بزرگترین بخش را دارند

یکی از بهترین نشانه های دلبستگی شگفت انگیز اسرائیلیان به سینمای ایران، چندین فیلم ایرانی است که در برنامه جشنواره بین المللی فیلمهای زنان که قرار است هفته آینده در شهر رخووت در مرکز اسرائیل برگزار شود گنجانیده شده است. بیش از همه، اسرائیلیان به فیلم های مخملباف علاقه نشان می دهند، ولی در این فستیوال که به فیلم های زنان درباره زنان اختصاص دارد، فیلمهائی نیز از چند بانوی دیگر کارگردان ایرانی به روی اکران می آید.
روزنامه اسرائیلی هاآرتس در گزارشی پیرامون جشنواره بین المللی رخووت، از خانواده مخملباف با شگفتی یاد کرد و نوشت: چنین پدیده ای در صحنه سینمائی جهان نظیر ندارد- زیرا پنج نفر از خانواده مخملباف سینماگر هستند و سه تن از آنان را زنان تشکیل می دهند. هاآرتس خانواده هنرمند مخملباف را با خانواده «بنائی» در اسرائیل مقایسه کرد. خانواده «بنائی» نیز حدود صد سال پیش از جنوب ایران به اسرائیل مهاجرت کرد و از پدر بزرگ تا نوه ها و نتیجه ها، نسل در نسل همگی افراد هنرمندی بوده و هستند.
ولی در حالی که همه هنرمندان خانواده مخملباف به رشته سینما می پردازند، افراد خانواده «بنائی» هنرهای متعدد و متنوع دارند: آواز، هنرپیشگی، کارگردانی، هنرمندی در برنامه های تلویزیونی و غیره.
از میان پنج تن افراد خانواده مخملباف که همگی به کارگردانی سینمائی می پردازند چهار تن از شهرت جهانی برخودار گردیده اند و مقام والائی در صنعت سینمای جهان به دست آورده اند. دو تن از آنان در میان کارگردانان و سینماگران ایرانی برجستگی ویژه ای دارند و مدال های بین المللی زیادی را کسب کرده و موجب افتخار ایران و ایرانی در سراسر جهان گردیده اند.
جالب آنجاست که از این پنج هنرمند، سه تن از آنان زن هستند و این در مورد ایران امروز که در آن زن را سرکوب می کنند و او را پائین تر از مرد می دانند، یک پدیده استثنائی است- و این در حالی که اکثریت قریب به اتفاق کارگردانان در کشورهای غربی مرد هستند (ارزیابی می شود که در میان کارگردانان فیلمهای ماجرائی، تنها پنج درصد زن باشند).
جشنواره بین المللی فیلم های زنان ده روز دیگر (15 ستامبر2008)  در شهر رخووت آغاز به کار می کند و فیلم های سه تن از خانمهای کارگردان خانواده مخملباف همراه با چند فیلم ایرانی دیگر در آنجا اکران می شود.
یکی از ویژگیهای بانوان کارگردان در خانواده مخملباف آن است که چهره های زنانه را نیز در ابعاد گسترده در فیلمهای خود می گنجانند که هدف از آن نشان دادن تبعیضی است که در کشورهای اسلامی نسبت به زنان وجود دارد و باید برای بهبود وضع آنها تلاش شود.
در واقع می توان گفت که بخش اعظم جشنواره رخووت به فیلم هائی اختصاص دارد که زنان کارگردان ایرانی آنها را تهیه کرده اند.
یکی دیگر از فیلم ها به نام «پرسپولیس» (تخت جمشید) اثر مرجان ساتراپی است که در اروپا زندگی می کند و فیلم دیگر با نام «چهار زن و یک مرد» ساخته ناهید پارسون است.
از سه بانوی کارگردان خانواده مخملباف، این فیلم ها نمایش داده خواهد شد:
«پنج بعدازظهر (2003) به کارگردانی سمیره مخملباف که 28 سال دارد و درباره دختری است که آرزو دارد به ریاست جمهوری افغانستان برسد.
فیلم دوم «بانوی نویسنده» (2007) نام دارد که حنا مخملباف آن را کارگردانی کرده است. حنا 20 سال دارد و فیلم او درباره دخترک افغانی است که می خواهد همانند پسران در مدرسه درس بخواند.
فیلم دیگر «روزی که زن شدم» نام دارد که مرضیه مشکینی همسر دوم مخملباف آن را کارگردانی کرده است. مرضه 39 سال دارد و فیلم او درباره زندگی سه زن ایرانی است که حکومت و جامعه از آنها انتظار دارند که آزادی خود را فدای فرامین مذهبی و موازین رایج در جامعه سنتی کنند.
کارشناسان امور سینمائی اسرائیل می گویند: با توجه به میزان سرکوب و تبعیض در ایران، تلاش زنان کارگردان ایرانی در نشان دادن وضع ناگوار زنان در ایران و اشاره ای که به لزوم بهبود وضع زنان در فیلم های خود دارند، قابل تحسین است.
ولی در کنار خانواده مخملباف، کارگردانانی وجود دارد که نمی توانند در کشور خود آزادانه فیلم تهیه کنند و از این رو ساکن سرزمین غربت هستند و فیلم های آنها از استقبال بین المللی برخوردار گردیده است و حکومت ایران اجازه اکران فیلم های آنها را در داخل کشور نمی دهد. مرجان ساتراپی و ناهید پارسون دو نمونه از آنها هستند که رسانه های همگانی وابسته به حکومت، در داخل ایران به شدت از آنها و هنری که عرضه کرده اند به انتقاد پرداختند.
فستیوال بین المللی فیلم های زنان در رخووت، فرصت دیگری برای شناساندن فیلم های ایرانی به سینما دوستان اسرائیل است.
در طول سالهای اخیر در چندین جشنواره اسرائیلی فیلم های متعددی از سینماگران ایرانی روی اکران آمده است.
علاوه بر این، چند فیلم ایرانی در سینماهای عمومی اسرائیل نیز اکران شده و هفته های متمادی روی پرده بوده است.
رنگ آمیزی شگفت آور فیلم های ایرانی، همراه با استفاده از هنرپیشگان غیرحرفه ای و طبیعی، و حساسیتی که نسبت به اجتماع ایران و مردم آن نشان می دهند، از جمله دلائل موفقیت فیلم های ایرانی در اسرائیل است.
جمهوری اسلامی ایران، همیشه پس از اکران فیلم ایرانی در اسرائیل، تهیه کنندگان و کارگردانان را آنها را زیر فشار گذاشته و آنها را به موافقت با اکران فیلمیهایشان در "فلسطین اشغالی" متهم ساخته است. به ادعای سران حکومت، این یک جرم نابخشودنی است. ولی کارگردانان ایرانی می گویند که فیلمهای خود را پس از تولید، برای پخش در سراسر دنیا به کمپانیهای بین المللی واگذار کرده اند و در رسیدن این فیلمها به اسرائیل هیچ گونه دخالتی نداشته اند.