یک سال پس از انقلاب بهمن 57، خمینی ، رهبر تازه به قدرت رسیده جمهوری اسلامی، که او نیز مانند احمدی نژاد خواهان محو اسرائیل از نقشه جهان بود، آخرین جمعه ماه رمضان را به عنوان روز به اصطلاح «قدس» نامگذاری کرد. در تمام این سال ها روز قدس و تظاهرات سازمان دهی شده این روز و شعارهایی که علیه موجودیت اسرائیل سرداده می شد، نمادی تمام عیار از آرمانهای یهود ستیزانه و ضد اسرائیلی حکومتی بود که محو اسرائیل و صدور ایدئولوژی انسان ستیزش بخشی تفکیک ناپذیر از هویت جنگ طلبانه و مرگ آفرین آن را تشکیل می داد. اما پس از گذشت حدود سی سال، همین روز، یعنی روزی که دیگر «روز قدس سابق» لقب گرفته، به کابوسی برای حکمرانان و خودکامگان جمهوری اسلامی بدل گشت و آن چنان وحشتی بر سراپای رژیم افکند که اگر می توانستند حتی مراسم این روز را لغو کرده و هرگونه تظاهرات و به خیابان آمدن را ممنوع می کردند. تهدیدهای پی در پی سپاه پاسداران که پشتوانه اصلی حکومت کودتاست، به همراه هشدارهای علی خامنه ای رهبر رژیم مبنی بر عدم هرگونه اعتراض و تظاهرات ضد حکومتی در روز قدس، نشان از وحشت و ترس کودتاچیان داشت که پس از گذشت سه ماه از کودتای انتخاباتی و پایمال کردن رای میلیونها ایرانی، هنوز نتوانسته اند دولت کودتا را بر کشور مسلط کنند و ترسی روز افزون بر پیکرشان سایه انداخته است. اما روز قدس امسال روزی متفاوت از سالهای پیش بود! دیگر این روز، روز قدس نیست. روز ایران و ملت ایران است. مردم هوشیار و جان به لب رسیده ایران به خیابانها آمدند، اما نه برای سردادن شعارهای کلیشه ای رژیم نظیر "مرگ بر اسرائیل" و "مرگ بر آمریکا"، بلکه برای رساندن فریاد اعتراض خود به کودتاچیان و حامیان بین المللی آنها نظیر روسیه و چین. برای اولین بار در تاریخ ایران، شعار "مرگ بر چین" شنیده شد. چینی که همانند رژیم ایران سرکوبگر و دیکتاتور است و از رژیمهای دیکتاتوری نظیر خودش نیز حمایت می کند. هنوز فراموش نکرده ایم که دولت چین با مسلمانان اویغور در همین چند هفته گذشته چه بیدادی کرد و چگونه وحشیانه بر سر معترضین باتوم و سنگ کوبید و صدها نفر را به خاک و خون کشید.
مردم در روز قدس امسال شعارهای مرامی و سیاسی مسخره رژیم را با شعارهای ملی و میهنی خود پاسخ دادند. زمانی که مزدوران بلندگو به دست رژیم می گفتند "مرگ بر اسرائیل"، مردم با صدای کوبنده، تا آنجا که حتی علی خامنه ای نیز در نهانگاه خود بشنود، فریاد می زدند "مرگ بر دیکتاتور".
اما حماسه دیروز، درسهای بسیاری برای امروز و فردای کودتاچیان داشت. نخست آنکه پس از سه ماه سرکوب وحشیانه و بی سابقه مردم به دست عوامل بی رحم کودتا، که از وقیح ترین و شرم آورترین اعمال غیر انسانی علیه معترضین مظلوم و بی دفاع دریغ نکردند، و پس از ان همه تجاوز جنسی و شکنجه و تکه تکه کردن جوانان میهن در زندانهای مخوف کهریزک و اوین، مردم جان به لب رسیده و جوانان غیور و دلیر این سرزمین نشان دادند که دیگر از سرکوب و شکنجه بیمی ندارند و سلاح ارعاب و ایجاد وحشت دیگر کارساز نیست و این نکته ای بسیار مهم و خطرناک برای کودتاچیان است که از ریختن ترس مردم بیم دارند و این دقیقاً نقطه ضعف آنهاست. در فیلمهایی که بر روی اینترنت در یوتیوب منتشر شد، شعار "اعتراف، شکنجه، دیگر اثر ندارد" به خوبی گویای این مطلب است که مردم دیگر ترسی از سپاه پاسداران و نیروهای سرکوبگر رژیم که روی بربرها و تاتارها را سفید کرده اند، ندارند. شعار "نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم" که ملت ایران سه ماه پیش برای دادن دلگرمی و قوت قلب به یکدیگر سر می دادند، امروز خطاب به کودتاچیان مبدل شده است به "بترسید، بترسید، ما همه با هم هستیم".
نکته دیگر تظاهرات میلیونی مخالفین رژیم این بود که به کودتاچیان گوشزد کرد با وجود سه ماه به کارگیری خشونت و سرکوب افسارگسیخته مخالفین حکومت، جنبش آزادیخواهانه مردم ایران نه تنها خاموش نگشته، بلکه پویاتر و زنده تر از پیش به راه خود ادامه می دهد. آنچه که در مسیر پر فراز و نشیب رستاخیز بزرگ ملت ایران مهم است، استقامت و دوام جنبش است نه سرعت آن. مردم ایران به درستی نشان دادند که در ماراتون سرنگونی رژیم، به خوبی از استقامت و ایستادگی لازم برخوردار هستند و این جنبش خاموش شدنی نیست و تا خط پایان به راه خود ادامه می دهد.
نکته برجسته دیگری که مردم باشعور ایران در طول تظاهرات پس از کودتای انتخاباتی و به خصوص در تظاهرات میلیونی روز گذشته با رفتار خود به نمایش گذاشتند، پرهیز از خشونت و برپایی اعتراضات مسالمت آمیز به سبکی بسیار پیشرفته و دموکراتیک بود که این امر آنچنان خشونت گران را عصبی و کلافه کرد که مجبور شدند یکطرفه و دیوانه وار، خود دست به خشونتی بی سابقه بزنند که علاوه بر سرکوب بیرحمانه معترضان، به تخریب اموال عمومی و شکستن شیشه های اتوموبیل ها مبادرت کردند که فیلمهای متعدد آن در اینترنت گواه این واقعیت تردید ناپذیر است.
مردم فهیم و هوشیار ایران، که سالهاست حسابشان را از این حکومت جداکرده اند ، نشان دادند که از آرمانها و سیاستهای ویرانگر حکومت اسلامی تا چه میزان متنفرند و دیگر حاضر نیستند منافع کشورشان به پای ایدئولوژی ایرانی ستیز و جهان ستیز جمهوری اسلامی فدا شود. شعار " نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران" و "استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی" و "مرگ بر طالبان، چه غزه، چه لبنان، چه ایران" از مصادیق بارز این واقعیت است.
و اما در آنسوی حماسه میلیونی مخالفین جمهوری اسلامی در «روز قدس سابق»، بار دیگر احمدی نژاد که برخلاف مخالفین خود از ذره ای شعور و انسانیت و تمدن برخوردار نیست، در کنار ابر تروریست های جیره خواری مانند خالد مشعل (حماس) و رمضان عبدالله شلاح (جهاد اسلامی فلسطین) در نماز جمعه دیروز ، به تکرار اظهارات پوسیده، نخ نما و چندش آور خود در نفی هولوکاست و کتمان واقعیات ثبت شده و بی چون و چرای تاریخی پرداخت که واکنش شدید بین المللی را در پی داشت، تا آنجا که وزیران امور خارجه آلمان و بریتانیا، احمدی نژاد را مایه شرمساری دانسته و گفتند که قاطعانه با او برخورد خواهند کرد.
شوربختانه دیکتاتورها هیچگاه از تاریخ درس عبرت نمی گیرند و همگی آن زمان که با بیداری و خشم مردم خود روبرو می شوند، به سرکوب و وحشیگری بیشتری متوسل می گردند و این، دقیقا نقطه پایان حکومت آنهاست. جمهوری اسلامی نیز که امروز با رستاخیز برزگ ملت ایران مواجه گشته و عرصه را هر روز به روی خود تنگ تر می بیند، به نقطه پایان خود نزدیک شده است و دیری نخواهد پایید که از جمهوری اسلامی تنها نامی به سیاهی و بدی در کتاب های تاریخ مدارس ایران برجای خواهد ماند و معلمان به نسل های آینده خواهند گفت که سالها پیش بر سر این ملت بزرگ و باستانی چه آمده بود و بی تردید، دانش آموزان آن روز انگشت حیرت به دهان خواهند گزید، همانگونه که امروز من و شما با مرور وقایع «قرون وسطی» ناباورانه انگشت حیرت به دهان می گیریم.
نوشتۀ: مهدی فراهانی - برلین